The empty Boat - Anger & englightenment

லின் சீ (Lin Chi) என்ற பிரபல ஜென் துறவிக்குச் சிறு வயதில் இருந்தே படகில் பிரயாணம் செய்வதில் மிகுந்த ஈடுபாடு. அவரிடம் ஒரு சிறு படகு இருந்தது. அருகில் இருந்த ஏரிக்குச் சென்று அந்தப் படகில் மணிக்கணக் கில் இருப்பார். பல சமயங்களில் கண்களை மூடித் தியானம் செய்வது கூட படகில் இருந்தபடி தான். ஒரு நாள் அவர் படகில் தியானம் செய்து கொண்டு இருந்த போது காலி யான வேறொரு படகு காற்றின் போக்கில் மிதந்து வந்து அவரது படகை இடித்தது. தியானத்தில் இருந்த அவருக்கு மிகுந்த கோபம் ஏற்பட்டது. யாரோ அஜாக்கிரதையாக படகை ஓட்டிக் கொண்டு வந்து தம் படகில் மோதி விட்டதாக எண்ணி கண்களைத் திறந்து திட்ட முற்பட்டார். பார்த்தால் காலிப் படகு ஒன்று தான் அவர் முன்னால் இருந்தது. "என் கோபத்தை அந்தக் காலிப் படகின் மீது காட்டிப் பயன் இல்லை. மௌனமாகத் தான் நான் ஞானம் பெற்றேன். அந்தப் படகு எனக்கு குருவாக இருந்தது. இப்போதெல்லாம் யாராவது வந்து என்னை அவமானப்படுத்தவோ, மனதைப் புண்படுத்தவோ முற்பட்டால் புன்னகையுடன் "இந்தப் படகும் காலியாகத் தான் இருக்கிறது" என்று எனக்குள் கூறி கொண்டு அமைதியாக நகர்வது எனக்குச் சுலபமாகி விட்டது" என்று அவர் பிற்காலத்தில் எப்போதும் கூறுவார். ஜென் தத்துவங்கள் ரத்தினச் சுருக்கமானவை; கருத்தாழம் மிக்கவை. இந்தக் காலிப் படகின் பாடமும் நன்றாகச் சிந்தித்தால் நமக்கு விளங்கும். பொதுவாக நாம் நமக்கு ஏற்படும் கோபத்தை இரண்டு விதங்களில் கை யாள்கிறோம். ஒன்று, காரணமாகத் தோன்றும் மனிதர்கள் மீது கோபத் தை வெளிப்படுத்துகிறோம். அல்லது கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு விழுங்கிக் கொள்கிறோம். பிறர் மீது கோபித்து, அனல் கக்கி ஓயும் போது பெரும்பாலும் நாம் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பதில்லை. குற்ற உணர்வு, பச்சாதாபம், தேவை இருந்திருக்கவில்லை என்கிற மறுபரிசீலனை என்று பல்வேறு உணர்வு களால் பாதிக்கப்படுகிறோம். இது ஒரு புறமிருக்க இதன் விளைவாக அந்தப்பக்கமும் கோபமும், வெறுப்பும் கொழுந்து விட்டு எரிய ஆரம்பித் தால் விளைவுகள் விபரீதமே. ஏற்படும் கோபத்தை அடக்கி நமக்குள்ளே விழுங்கிக் கொண்டாலும் கோபம் மறைவதில்லை. உள்ளே சேர்த்து வைத்த கோபம் என்றாவது எப்போதாவது வெளிப்பட்டே தீரும். அது இயற்கை. அது நம் கோபத்திற்குக் காரணமான நபர் மீதிருக்கலாம். அல்லது பாவப் பட்ட வேறு யார் மீதாகவோ இருக்கலாம். விழுங்கியது வெளிப்படவே செய்யும். நமக்குள்ளே தங்கி இருந்ததன் வாடகையாக அல்சர், இரத்தக் கொதிப்பு முதலான நோய்களைத் தந்து விட்டே கோபம் நம்மை விட்டு அகலும். ஆக இந்த இரு வழி முறைகளும் நம்மைத் துன்பத்திற்கே அழைத்துச் செல்கின்றன. பின் என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்குப் பதில் தான் காலிப்படகுப் பாடம். கோபமே அவசியமில்லை, கோபத்திற்கு யாரும் காரணமில்லை என்று உணர்ந்து அந்தக் கணத்திலேயே தெளிவடைவது தான் கோபத்திற்கு மருந்து. ஒரு நண்பர் வந்து நம்மைக் கிண்டல் செய்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். பெரும்பாலும் நாம் சிரித்து பதிலுக்கு நாமும் ஏதாவது கிண்டலாக சொல்வோம். ஆனால் ஒரு நாள் நாம் பல பிரச்னைகளால் மனநிலை சரியில்லாமல் இருந்தால் அன்று அந்த நண்பரின் கிண்டல் நம்முள் ஒரு எரிமலையையே ஏற்படுத்தக்கூடும். அவரது வார்த்தை களுக்கு அந்த நேரம் ஒரு தனி அர்த்தம் தெரியும். மனம் வீணாகப் புண் படும். கடுகடுப்புக்கு முகமும், கடுஞ்சொற்களுக்கு நாக்கும் தயாராகும். இந்தச் சிறிய தினசரி அனுபவம் ஒரு பேருண்மைஅயை வெளிப்படுத்து வதை நாம் சிந்தித்தால் உணரலாம். அடுத்தவரது சொற்களோ, செயல் களோ மட்டுமே கோபத்திற்குக் காரணம் என்றால் அவற்றை எப்போதும் கோபமாகத் தான் எதிர்கொள்வோம். ஆனால் உண்மையில் கோபமும், கோபமின்மையும் நம் மனப்பான்மையையும், மனநிலையையும் பொறுத்தே அமைவதை நம் தினசரி வாழ்விலேயே பார்க்கிறோம். வறண்ட கிணற்றில் விடப்படும் வாளி வெற்று வாளியாகவே திரும்பும். நீருள்ள கிணற்றில் விடப்படும் வாளியே நீருடன் திரும்பும். உள்ளே உள்ளதை மட்டுமே வாளியால் வெளியே கொண்டு வர முடியும். வாளியால் நீரை உருவாக்க முடியாது. அடுத்தவர்கள் வாளியைப் போன்றவர்கள். அவர்களது சொற்களும் செயல்களும் நமக்குள்ளே சென்று வெளிக் கொணர்வது நமக்குள்ளே சென்று வெளிக் கொணர்வது நமக்குள்ளே இருப்பதைத் தான். அது கோபமாகட்டும், வெறுப்பாகட்டும், அன்பாகட்டும், நல்லதாகட்டும், தீயதாகட்டும். அவர்கள் நம்மில் வெளிக் கொணர்வது நாம் நம் ஆழ்மனதில் சேர்த்து வைத்திருப்பதையே. அந்த விதத்தில் அவர்கள் நமக்கு உதவியே செய்கிறார்கள். நமக்குள் என்ன உள்ளது என்பதை அவர்கள் நமக்கு உனர்த்துகிறார்கள். கம்ப்யூட்டர்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட ப்ரோகிராம்கள்படி இயங்குகின்றன. அதுபோல நாமும் நம் ஆழ்மனதில் பதிவு செய்து கொண்டுள்ள ப்ரோ கிராம்கள் படியே உந்தப்பட்டு செயல்படுகிறோம். அதில் எத்தனையோ பதிவுகள் தவறானவை என்பதை உணராமலேயே பலரும் வாழ்ந்து முடித்து விடுகிறோம். இதெல்லாம் கோபப்படத் தக்கவை, சொற்களாலோ, செயல்களாலோ தகுந்த பதிலடி தரத் தக்கவை என எத்தனையோ விஷயங்களை நாம் ஆழ்மனதில் பதிவு செய்து வைத்து இருக்கிறோம். அதன்படி அப்போ தைய சூழ்நிலையையும், மனநிலையையும் பொறுத்து சிந்திக்காமல் பேசி விடுகிறோம் அல்லது செயல்பட்டு விடுகிறோம். எனவே ஒவ்வொன்றையும் நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோம், நமது பதில் நடவடிக்கைகள் எப்படி அமைகின்றன என்பது நம்மைப் பொறுத்தே இருக்கிறது. காரணமாகத் தெரியும் மற்றவர்கள் முன்பு குறிப்பிட்டது போல் காலிப்படகுகள் அல்லது வாளிகளே. இந்த உண்மையை நம் ஆழ்மனதில் பதிய வைத்து தவறாக மற்றவர் களைக் காரணம் காணும் ப்ரோகிராம்களைத் திருத்திக் கொள்வது மிகவும் நல்லது. கோபம் தற்காலிகமாய் பைத்தியம் பிடிப்பது போன்றது என்பார்கள். கோபப்படுவது அதை அடையாளம் காட்டுவதற்குச் சமம். ஆராய்ந்து அறியாமல், கோபத்தைக் காட்டாமல் அடக்குவது என்பது உண்மையில் கோபத்தை ஒத்திப் போடுதலே. எனவே இரண்டையும் தவிர்த்து விட்டு அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் சூழ்நிலையைக் கையாளுவோம். ஒருவர் கோபமூட்ட முனைகையில் அவரது செய்கை முக்கியமல்ல, அதை நாம் எப்படி எதிர் கொள்கிறோம் என்பது தான் முக்கியம் என்பதை எப்போதும் நினைவில் நிறுத்திக்கொள்ளவேண்டும். பல நேரங்களில் மௌனமே உத்தமம். புன்னகையே சிறந்த பதில். வார்த்தைகளில் பதில் அவசியம் என நாம் உணரும் போது சற்றும் கோபம் கலக்காமல் அமைதியாய் தெளிவாய் பதில் அளிக்க வேண்டும். உங்கள் அமைதியைக் குலைக்கும் அதிகாரத்தை நாமாக மற்றவர்களுக்குத் தந்தால் ஒழிய அவர்கள் அதைப் பெற முடியாது என்பதை மறந்து விடக்கூடாது. அரிஸ்டாடில் சொன்னது போல் "கோபப்பட ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்க லாம். ஆனால் அவற்றில் ஒன்றும் சரியானதாக இருக்காது" என்பதை உணருவோம். கோபம் பிறக்கும் அக்கணமே அதன் அவசியமின்மையை உணர்ந்து, அழித்து, அமைதி காக்கக் கற்றுக் கொள்ளுவோம். நட்புகள் அனைவருக்கும் இனிய காலை வணக்கங்கள்...

TIB-ET: The Gardener

TIB-ET: The Gardener: Carl was a quiet man. He didn’t talk much. He would always greet you with a big smile and a firm handshake. Even after living in our neighbo...

Three Wishes of Alexander

Three Wishes of Alexander
Alexander the great had three wishes on his deathbed:

“My first wish is to have my physician bring my coffin home alone. After a gasping for air, Alexander continued: My second wish is scatter the gold, silver, and gems from my treasure-house along the
...path to the tomb when you ship my coffin to the grave. After wrapping in a woollen blanket and resting for a while, he said: My final wish it to put my hands outside the coffin.” People surrounding him all were very curious, but no one dare to ask the reason. Alexander's most favoured general kissed his hand and asked: “My Majesty, We will follow your instruction. But can you tell us why you want us to do it this way?”

After taking a deep breath, Alexander said: “I want everyone understand the three lessons I have learned. To let my physician carry my coffin alone is to let people realize that a physician cannot really cure people's illness beyond a point. Especially when they face death, the physicians are powerless. I hope people will learn to treasure their lives. My second wish is to tell people not to be like me in pursuing wealth. I spent my whole life pursuing wealth, but I was wasting my time most of the time. My third wish to let people understand that I came to this world with empty hands and I will leave this world also with empty hands.”
You don't even carry yourself leave alone anything else!!! Some one has to carry you !!!

My dear friends, yesterday I was at the funeral of a very close person to my heart. I have always silently appreciated his resilience in life and in facing his illness. He was a great soldier of the Indian army and served for 41 years. He died of old age. Finally he made the supreme gift of donating his body for medical research.

This act epitomizes the reality of our existence. As you read from the life of the great military achiever, Alexander the Great, out of emptiness we come and into emptiness we return. It is in this brief period, which is insignificant in relation to the existence of the cosmos, we seem to focus our energies entirely on a very temporary agenda.

Physical death is inevitable and our body is a temporary vehicle of our consciousness. Nothing material can accompany us beyond this existence. Instead of chasing one’s own shadow (the physical body) with a view to grasp its nature, focus on the Self which is the real you.

Philanthropy only when issues of 'connectivity' addressed: Kalpana Morparia, CEO, JP Morgan - 24 Feb, 2011, 10.15AM IST,ET Bureau

Philanthropy only when issues of 'connectivity' addressed: Kalpana Morparia, CEO, JP Morgan - 24 Feb, 2011, 10.15AM IST,ET Bureau

The innate strengths and accomplishments of two mercurial individuals — James ‘Jamie’ Dimon, chairman and CEO of JP Morgan Chase & Co and Sunil Mittal, chairman and Group CEO of Bharti Enterprises — helped Kalpana Morparia take two critical decisions in the past few years. Decisions that have changed her life, qualitatively.

The first one is professional, relating to her job and career, and the other, something deeply personal, a promise she made her mother, before she died four years ago. Instead of fading away into retirement, Kalpana bounced back into high finance as CEO of JP Morgan India , after three decades with ICICI Bank . ‘Leading Ladies’, a recent book on women achievers, describes her deep admiration for Jamie and his ‘commonsensical’ approach to managing. His unique, bereftof-social-graces style, perhaps propelled her to take the new assignment.

The high priest of finance once made a cold customer call to Kalpana, soliciting business, when she was raising $5 billion for ICICI. As with Jamie, a couple of months ago, Kalpana placed her trust in Sunil Mittal. She wrote out a cheque for 1.5 crore of her own money to the Bharti Foundation to support the construction and running of a school near Rewari in Haryana. “The scale impressed me, and the rural reach,” says Kalpana. “And Mittal’s approach to scaling is known and proven.” The Foundation already covers over 30,000 students and hopes to reach 200,000.

Kalpana’s mother, who barely studied up to class V, but who valued education and the need for women to be independent, wanted her daughter to do something for the girl child, for education. Consequently, Kalpana tried her hand with the usual scholarships regimen and also supported SOS Children’s Village. She had also done her charity bit, like many celebrities and high net-worth individuals; running the Mumbai marathon, raising money for several causes, but a sense of satisfaction , or fulfillment eluded her.

The ephemeral nature of her giving dismayed her and the promise she made ‘kept ringing’ in her mind. Kalpana sought something sustaining, more permanent, till she came across an article on Satya Bharti schools of the Bharti Foundation in The Economic Times. She was so excited she didn’t even consult her friend and former colleague Nachiket Mor who often advised her on such issues. She immediately made her way to Delhi and onwards to Rewari to see for herself how the Satya Bharti schools were run.

“I even sat in a maths class,” she says, and was bowled over by the teaching methods adopted by the school. “The emphasis is on intuitive learning.” She knew she had found what she wanted when she finally sat down with the children to partake the mid-day meal of rotis, vegetables, and protein-rich chawli. “The Foundation even consults nutritionists,” she says. Kalpana’s first brush with substantive philanthropy has apparently given her a new high.

“I want to do more,” she whispers, without revealing her giving plans for the future. Kalpana is certain that India is perched at the threshold of big-ticket giving and that many in her mould will take to philanthropy once issues of ‘connectivity’ are addressed. There is a deep gulf between those who want to give and causes starved of resources. The need for mechanisms, platforms, that enable high net- worth individuals to participate in, touch, feel, and savour the wondrous experience of giving is critical. Cheque writing is passe. Giving the whole self to a cause — money, time, expertise — that fosters a sense of comity is what matters.

Philosophy

The newcomer to high-impact giving has embarked on a long journey. She believes more people will begin to emulate the new role models — Azim Premji , Sunil Mittal and Shiv Nadar.

Inspiration

James ‘Jamie’ Dimon, chairman and CEO of JP Morgan Chase & Co, and Sunil Mittal, chairman and Group CEO of Bharti Enterprises.

The Trigger

A promise to her mother, to do something for the education of girls, and an article in ET on Satya Bharti schools of the Bharti Foundation.

The Work

Wrote out a cheque for 1.5 crore to the Bharti Foundation to support the construction and running of a school near Rewari in Haryana.

Refer: http://economictimes.indiatimes.com/news/news-by-industry/et-cetera/philanthropy-only-when-issues-of-connectivity-addressed-kalpana-morparia-ceo-jp-morgan/articleshow/7560766.cms

New wealth finds its way to nation building: Nirav Modi, Chairman, Firestone Diamond -24 Feb, 2011, 10.33AM IST,ET Bureau

Nirav Modi
‘Burden of wealth.’ Incredible it may seem, but it’s agitating the mind of 39-year-old Nirav Modi of Firestone Diamond. “Wealth is not a gift you pass on to family,” he insists, “It’s a burden.”

For long, he grappled with questions: Will I rob my children of deep, character-building life experiences if they are secure in the knowledge that all this wealth of mine is theirs? Can they cope; can they experience life to its fullest with this ‘burden’?

Nirav, unlike the quintessential, doting parent, ‘doesn’t want the best for his children,’ if it’s going to mar their growth, their ability to take life as it unfolds. What he will give his children, of course, is a good education, that's about all. He doesn’t even expect them to continue after him in the diamond business. “If my son wants to be a music conductor, so be it,” he says.

“I don’t want wealth to come in the way.” And he has been preparing his children thus, gently altering attitudes, sensitising them to the real world outside, although sections of his family don’t approve of his ways. When Mumbai was reeling under floods some years ago, he took his son to the slums near Kalina to witness how the poor were coping. He was amazed by the positive attitude of the people he interacted with. His messianic zeal is taking effect.

“Last year was a proud moment for me,” he recalls. His 10-year-old son, on his own, invited kids from an orphanage for a cricket match, instead of celebrating it the usual way. Nirav, who has, within a decade built a ‘rough to retail’ diamond business, spanning many countries, with turnover exceeding 1,500 crore, is beginning to give away his wealth; to gifted, under-privileged children.

The Nirav Modi Foundation, established in 2008, is scouring municipal and other schools, looking for roughs; cherry picking talent with the potential to outshine and outperform the rest. He will do the polishing and mentoring — seeing them through college and meeting all their financial and material needs, ‘until they secure their future, financially and socially.’

Thirty-two students are now the maiden Paramonnati scholars. Every year, Nirav will increase the numbers. How many can he support? “There is no limit; I haven't set a target, and money is not an issue,” says Nirav, indicating he will do whatever it takes.

“The outcomes will be seen only after 15 years from now,” he says, pointing to the long-term nature of the initiative. He would like his boys and girls, many from the chawls and slums of Mumbai, to unshackle the burden of poverty, flower, and contribute to the nation-building process. Nirav’s giving, in a way, stems from his deep gratitude to India and a patriotic mien that grew over the years. His family, in the diamond business, is from Belgium , and Nirav grew with all the luxuries one could aspire for.

Unfortunately, the family went through some financial turbulence, and Nirav had to abandon his undergraduate course at Wharton, move to India and apprentice at an uncle’s diamond firm in 1990, on a salary of 3,000. He experienced the throes and pangs of a country on the development curve right here in India, where he also eventually made his wealth. Nirav still struggles with Hindi but has made a lasting connect with his countrymen.

Philosophy

Wealth is not a gift you pass on to family, but a burden, believes Nirav Modi. New wealth, he is sure, will not be frittered away in conspicuous consumption but will find its way to nation-building .

Inspiration

Nirav’s giving stems from his deep gratitude to India and a patriotic mien that grew over the years.

The Trigger

A financial crunch which forced him to give up his undergraduate course at Wharton, move to India, and apprentice at an uncle’s diamond firm in 1990, on a salary of 3,000.

The Work

The Nirav Modi Foundation identifies talent from schools and sees them through college. Thirty two students are now maiden Paramonnati scholars. Every year, Nirav will increase the numbers.

REfer:http://economictimes.indiatimes.com/news/news-by-industry/et-cetera/new-wealth-finds-its-way-to-nation-building-nirav-modi-chairman-firestone-diamond/articleshow/7560841.cms

What Is the Name of Your Donkey? Palm sunday

What Is the Name of Your Donkey?
Year A: Matt 21:1-11 Year B: Mark 11:1-10 or John 12:12-16 Year C: Luke 19:28-40
What different story would we be telling today if the unnamed owners of the donkey had refused to give it up? Maybe we would have no story of the triumphal entry, at least not in the way Jesus wanted it. No matter how unknown a person is, he or she can still play a crucial role in the unfolding of God's plan. The Lord needs each one of us as he needed the unnamed owners of the donkey in the reading. We are not told who these owners of the donkey are but the fact that they understood that "the Lord" refers to Jesus and voluntarily gave up the donkey shows that they could be his secret disciples or admirers. Otherwise one would have expected them to answer, "But who is this Lord who needs my donkey?"
A donkey was a very big thing in those day. The donkey was the equivalent of a car, a truck and a tractor all in one. It was a car because people used it to move around and do their shopping, a truck because it was used to carry load, and a tractor because it was used in cultivating the land. Add to this the fact that the donkey had never been ridden, that means it was brand new and had a very high market value. You can see that giving up the donkey just because the Lord needed it was a very big sacrifice. It was a generous and heroic act of faith.
Now, compare the faith response of the owners of the donkey to that of many of the faithful in our churches today.
A visiting preacher was really getting the congregation moving. Near the end of his sermon he said, "This church has really got to walk," to which someone in the back yelled, "Let her walk preacher." The preacher then said, "If this church is going to go it's got to get up and run," to which someone again yelled with gusto, "Let her run preacher." Feeling the surge of the church, the preacher then said with even louder gusto, "If this church is going to go it's got to really fly," and once again with ever greater gusto, someone yelled, "Let her fly preacher, let her fly." The preacher then seized the moment and stated with even greater gusto, "If this church is really going to fly it's going to need money." There was silence. Then someone in the back seat cried, "Let her walk preacher, let her walk."
Max Lucado reminds us that each of us has got a donkey that the Lord needs. Here is his reflection on using our donkey for the service of the Lord:
Sometimes I get the impression that God wants me to give him something and sometimes I don't give it because I don't know for sure, and then I feel bad because I've missed my chance. Other times I know he wants something but I don't give it because I'm too selfish. And other times, too few times, I hear him and I obey him and feel honored that a gift of mine would be used to carry Jesus to another place. And still other times I wonder if my little deeds today will make a difference in the long haul.
Maybe you have those questions, too. All of us have a donkey. You and I each have something in our lives, which, if given back to God, could, like the donkey, move Jesus and his story further down the road. Maybe you can sing or hug or program a computer or speak Swahili or write a check.
Whichever, that's your donkey.
Whichever, your donkey belongs to him. It really does belong to him. Your gifts are his and the donkey was his. The original wording of the instructions Jesus gave to his disciples is proof: "If anyone asks you why you are taking the donkeys, you are to say, 'Its Lord is in need.'" [Max Lucado, And the Angels were Silent, p. 54]
So, what is the name of your donkey? The Lord has need of it.

7 & 5 year olds elope to Marry! - Love!

BERLIN–Two young German sweethearts trying to elope to Africa were thwarted by police at the train station in Hanover.

The couple, 7-year-old Anna-Lena and 6-year-old Mika, had planned their getaway with Anna-Lena's 5-year-old sister Anna-Bell while their parents slept off New Year's Eve celebrations.

With suitcases packed with sunglasses, swimsuits, summer clothes, stuffed toys and some food, the trio took a streetcar to the central station to board a train to the airport. A guard, concerned to see the three young children waiting on their own, called police.

"What struck us was that the little ones were completely on their own and that they had lots of swimming gear with them," said Holger Jureczko, a police spokesperson.

He described Mika and Anna-Lena as "sweethearts" who had "decided to get married in Africa where it is warm." The boy had once been to Italy and convinced the girl that Africa would be even warmer.

Anna-Lena told the German television station RTL: "We wanted to get married and so we just thought: 'Let's go there.' "

Asked why they failed to let their parents know, the children said they thought they would not be gone for long.

Anna-Lena's mother, who was not identified, said she had known nothing of the plan. "I'm still in a state of shock. I thought, 'I'm playing a part in a bad movie.' "

The police told the trio it would be difficult to get to Africa without money or tickets and instead gave them a tour of the police station before handing them over to their parents.

Published on The Hindu, 07th January 2009